Ken Ken Ken

Uğrayacak!

Size söz veriyorum kardeşlerim.

Ölüm de kapımızı çalacak!

Sözüm söz!

Vallahi de billahi de bir anda gelecek.

Tam işleri düzlüğe çıkaracakken,

Tam aileyle arayı düzeltecekken,

Tam alacakken üst model arabanı

Sinsi sinsi uğrayacak.

Kurumak üzereyken astığın biberlerin,

Ya da tam kıvamına gelmişken dama serdiğin salçan,

Bir hışımla hasım olacak sana.

Ve diğer kardeşlerim,

Size ant içiyorum ki

Aniden olacak ölüşünüz.

Neredeyse ölmek üzereyken ölüvereceksiniz.

Pes etmeye ramak kala gelecek,

Bir daha da hiç gitmeyecek.

Yazın sıcağından,

Kışın soğuğundan,

Beyazın alından,

Kırmızının akından,

Fikirlerinizin karasından daha beter gelecek.

Söylenirken bülbülün bestesinden,

Gıcır gıcır, telleri ayıklaya ayıklaya,

Hayatı sayıklaya sayıklaya gelecek.

Taşlar yerine otururken,

Diller sevileni zikrederken,

Yeniliğe fikirler anılırken,

Gelecek hiç parlak görünmezken,

Ken ken ken.

Ama en çok,

Zeytin ağaçlarına yağacak,

Onun iyi tarafı.

Huzur dolu bir yağmur yağacak zeytin tanelerine.

Ve heybetiyle, hışımıyla, gürül gürül gürültüsüyle

Yere devrilecek bir zeytin ağacı.

Ölüm en çok ona yakışacak

Ve sevgi en son onda bitecek.

Her şeyin sonunda,

Peşimize takılacak bir fidan.

Ancak o gelemeyecek, köklenmiş toprağında.

Kollar inecek önüne,

İzin vermeyecek gittiğimiz yere.

Ve biz sürüyle gidiyor olacağız o sebebe.

Arkamızdan ağlayacak bir fidan

İşte o gözyaşı kurtaracak bizi sondan.

Tekrar, her şeyi tekrarlamak için

Acizleşeceğiz, fidan için.